“Wij leven in een tijd van angst en onzekerheid.....” - “Weest niet bevreesd, gij kleingelovigen” (Math. 14.22-33). De openingszin en de slotzin van de preek die pastoor Dohmen afgelopen zondag hield, uitgesproken een half uur voor zijn dood.

Overrompeld door de gebeurtenissen geven wij met diepe droefheid kennis van het plotselinge overlijden van onze pastoor

GUUS DOHMEN

Zijn parochianen kenden pastoor Guus Dohmen als een gedreven priester. Naast de zorg over de hem toevertrouwde gelovigen had hij de bijzondere taak van de drie parochies Sint Agnes te Bunde, Sint Martinus te Geulle en Onbevlekt Hart van Maria te Waalsen/Moorveld een clusterparochie te vormen. Hij is er van het begin af aan in geslaagd een bindend element te zijn in deze clustervorming. Gesteld mag worden dat deze in vijf jaar niet alleen geslaagd is maar tevens een voorbeeld mag zijn voor andere parochies die nog aan deze zware opgave moeten beginnen. Dit alles dank zij vooral de rustige en weldoordachte inzet en inbreng van pastoor Dohmen. Aan ons als kerkbesturen de taak wat hij begonnen is voort te zetten en af te maken. Wij zijn hem dankbaar voor alles wat hij – vaak in alle bescheidenheid en stilte – voor ‘zijn’ drie parochies gedaan heeft. Het heeft veel van zijn krachten gevergd, te veel waarschijnlijk. Hij is gestorven zoals hij heeft geleefd, in de volle uitoefening van zijn priesterlijke functie voor en temidden van de parochianen die aan hem waren toevertrouwd en voor wie hij steeds klaar stond.

Wij vragen u zich aan te sluiten bij ons gebed voor zijn zielenrust.

Bunde/Geulle/Moorveld, 7 augustus 2005

Namens de parochiegeestelijkheid: Mathias Geudens, kapelaan
Namens het kerkbestuur van Bunde: Frans op het Veld, secretaris
Namens het kerkbestuur van Geulle: Winus de Rouw, secretaris
Namens het kerkbestuur van Waalsen/Moorveld: Har Dekkers, secretaris

Moge pastoor Dohmen rusten in de vrede en de vreugde van de Heer wiens trouwe dienaar hij steeds geweest is en wiens Woord hij vol overtuiging tot zijn dood heeft verkondigd.

IN MEMORIAM

PASTOOR GUUS DOHMEN

Overrompeld door de gebeurtenissen geven wij met diepe droefheid kennis van het plotseling overlijden van onze pastoor Guus Dohmen. Hij overleed geheel onverwacht zondag 7 augustus direct na de hoogmis in de parochiekerk te Bunde. Zijn snel slechter wordende gezondheidstoestand stond hem niet toe deze dienst te voltooien.

“Wij leven in een tijd van angst en onzekerheid.....” - “Weest niet bevreesd, gij kleingelovigen” (Math. 14.22-33). De openingszin en de slotzin van de preek die pastoor Dohmen zondag hield, uitgesproken een half uur voor zijn dood. Het was alsof hij zichzelf moed insprak.

Zijn parochianen kenden pastoor Guus Dohmen als een gedreven priester. Naast de zorg over de hem toevertrouwde gelovigen had hij de bijzondere taak van de drie parochies Sint Agnes te Bunde, Sint Martinus te Geulle en Onbevlekt Hart van Maria te Waalsen/Moorveld een clusterparochie te vormen. Hij is er van het begin af aan in geslaagd een bindend element te zijn in deze clustervorming. Gesteld mag worden dat deze in vijf jaar niet alleen geslaagd is maar tevens een voorbeeld mag zijn voor andere parochies die nog aan deze zware opgave moeten beginnen. Dit alles dank zij vooral de rustige en weldoordachte inzet en inbreng van pastoor Dohmen. Aan ons als kerkbesturen de taak wat hij begonnen is voort te zetten en af te maken. Wij zijn hem dankbaar voor alles wat hij – vaak in alle bescheidenheid en stilte – voor ‘zijn’ drie parochies gedaan heeft. Het heeft veel van zijn krachten gekost, te veel waarschijnlijk. Hij is gestorven zoals hij heeft geleefd, in de volle uitoefening van zijn priesterlijke functie voor en temidden van de parochianen die aan hem waren toevertrouwd en voor wie hij steeds klaar stond.

Wij vragen u zich aan te sluiten bij ons gebed voor zijn zielenrust.

Wij nodigen u daarvoor van harte uit aanwezig te zijn bij zijn uitvaartdienst op zaterdag 13 augustus in de parochiekerk van de H. Agnes te Bunde om 11.00 uur, alsook bij de daarop volgende teraardebestelling op de Algemene begraafplaats gelegen aan de Markt in Kerkrade-Centrum.

Aan de vooravond op vrijdag 12 augustus zullen er herdenkingsdiensten worden gehouden in de parochiekerk van Sint Martinus om 18.00 uur en van het Onbevlekt Hart van Maria om 19.30 uur. Beide diensten zullen door de koren van deze parochies worden opgeluisterd.

Pastoor Dohmen ligt tot en met donderdag opgebaard in het mortuarium van Pegasus aan de Pastoor Dom. Hexstraat te Meerssen, alwaar afscheid kan worden genomen dagelijks van 14.00 tot 19.00 uur. Vrijdag zal hij worden opgebaard in het mortuarium van Pegasus op het kerkhof te Bunde. Daar kan afscheid worden genomen vrijdagmiddag van 15.00 tot 17.00 uur.

Bunde/Geulle/Moorveld, 8 augustus 2005

Namens de parochiegeestelijkheid: Mathias Geudens, kapelaan
Namens het kerkbestuur van Bunde: Frans op het Veld, secretaris
Namens het kerkbestuur van Geulle: Winus de Rouw, secretaris
Namens het kerkbestuur van Waalsen/Moorveld: Har Dekkers, secretaris

Moge pastoor Dohmen rusten in de vrede en de vreugde van de Heer wiens trouwe dienaar hij steeds geweest is en wiens Woord hij vol overtuiging tot zijn dood heeft verkondigd.

Nagedachtenis aan pastoor Guus Dohmen namens de drie Kerkbesturen van de parochies Bunde, Geulle en Waalsen-Moorveld uitgesproken in de St. Agneskerk op zaterdag 13 augustus 2005 door dhr. Jack Pleijers

“Wij leven in een tijd van angst en onzekerheid” en “Weest niet bevreesd gij kleingelovige” (uit Matheus 14.22-33). Deze zinnen waren de openingszin en de slotzin van de preek die pastoor Dohmen zondag j.l. hield, uitgesproken een half uur voor zijn dood. Het was, achteraf gezien alsof hij zichzelf moed insprak.

Pastoor Dohmen: een gedreven mens en een gedreven priester met een groot godvertrouwen. In dienst van de zorg en zielzorg voor zijn parochianen, altijd en overal. Hij was priester tussen en voor de mensen uit zijn parochies.

Hij liet zich uitleggen hoe de trilfunctie van zijn mobieltje werkte om ook tijdens bijeenkomsten waar hij eigenlijk niet gestoord mocht worden, beschikbaar te kunnen zijn voor de mensen, die een beroep op hem deden. Zijn telefoon in de pastorie was bij uithuizigheid doorgeschakeld naar zijn GSM.

Vrije tijd was voor hem een luxe: hij maakte er eigenlijk nooit gebruik van en ging zo goed als altijd voorbij aan het advies van de bisschop om één dag in de week vrijaf te nemen.

Pastoor Dohmen was betrokken bij het verenigingsleven in zijn parochies: bij de harmonieën en de fanfare, bij de koren, en bij de andere verenigingen, op alle terreinen. Denk bijvoorbeeld aan zijn lidmaatschap van het Gilde van de Zakoplaters van carnavalsvereniging de Havermennekes.

Pastoor Dohmen was zeer betrokken bij alle vrijwilligersgroepen die op een of ander manier bij kerk en gemeenschap betrokken zijn. Zij deden nooit tevergeefs een beroep op hem.

Pastoor Dohmen was toekomstgericht: Hij was het die de kindercatechese nieuw leven inblies, daarmee denkend aan de kerk die in de toekomst gestalte moet krijgen door de kinderen en de jeugd van nu.

In 1996 werd pastoor Dohmen benoemd in Bunde, in 1997 in Geulle en in 2000 in Waalsen/Moorveld. Zijn op de toekomst gerichte taak bestond vanaf die tijd erin om van de drie parochies een clusterparochie te maken. Hij is er vanaf het begin in geslaagd een bindend element te zijn in deze clustervorming. Hij deed zijn werk in deze op een fijne, constructieve, rustige en weldoordachte wijze. Gesteld mag worden dat deze clustervorming niet alleen geslaagd is, maar een voorbeeld mag zijn voor andere parochies die nog aan deze zware taak moeten beginnen.

Pastoor Dohmen was kunstzinnig: Kijk in deze kerk om U heen en U ziet kunstuitingen waarbij hij het voortouw nam om ze in deze kerk te krijgen: een prachtig kruisbeeld op het priesterkoor en een zeer fraaie kruisweg. In de kerk in Geulle prachtig gerestaureerde ramen. Allemaal uitingen van zijn gevoel voor kunst. En hij had nog meer kunstzinnige plannen.

Pastoor Dohmen verloochende zijn afkomst niet: Hij genoot als het ging over zijn geboorteplaats Kerkrade. Helaas moeten we hem veel te vroeg terugbrengen naar zijn geboortegrond. Na deze dienst brengen we hem naar de Algemene begraafplaats in Kerkrade, gelegen aan de Markt. In de buurt van de markt staat een Heilig Hart-beeld. Wanneer we de afstand niet al te nauw nemen zou men kunnen zeggen dat pastoor Dohmen wordt begraven “Hinger Herrejots ruk”, zoals de Kerkradenaar zegt. Wij geloven en zijn er van overtuigd dat de “Herrejot” zich voor deze ene keer heeft omgedraaid en pastoor Dohmen met open armen heeft ontvangen.

Guus, bedankt voor alles en rust in vrede!

Beste familie van Guus Dohmen, parochianen van Bunde, Moorveld en Geulle, bekenden en vrienden.

Ik had niet gedacht dat ik jullie zou terugzien in deze omstandigheid. Ik was liever teruggekomen voor een jubileum. Pastoor Dohmen is gestorven. Onze Lieve Heer heeft hem weggenomen. De parochies zijn zonder pastoor. Zondag ging de telefoon. Mia vertelde mij dat Guus is overleden. Ik wist niet wat me overkwam. Hoe is het mogelijk en aan de andere kant het gevoel van, ja ik zag het gebeuren. Nu sta ik dan in deze kerk op de plaats waar hij zelf ook zo vaak heeft gestaan. Op de plek waar hij mij is voorgegaan. Ik weet nog goed hoe ik in Bunde voor de eerste keer als stagiaire binnenkwam. In de Vliegenstraat hingen vlaggetjes, ik voelde mij meteen welkom en thuis. Ik had een goed gevoel. Ik had geen goede ervaring tijdens een voorgaande stage, daarom was ik ontzettend zenuwachtig. Wat zou me te wachten staan.? Guus deed open en ik werd gastvrij naar binnen gelaten. We waren gelijken, dat merkte ik meteen aan hem. Guus dacht alijd goed na over hoe hij mij moest begeleiden. Hij zei vaker: “Ik denk altijd terug aan mijn diakentijd, of aan mijn priesterwijding, of…”

De lezingen die wij zojuist hebben gehoord zijn voor mij van toepassing op het leven van Guus. Ik denk niet dat hij wilde dat ik hier veel over hem zou zeggen. Hij zou liever willen dat ik de boodschap van de kerk verkondig.

Allereerst over de sluier in de eerste lezing. Guus kon zijn gevoelens niet goed uiten. Dat deed hij altijd op een manier, waar je verder moest kijken dan zijn woorden. Hij zei altijd iets over zijn gevoel met een omweg. Zijn ogen of zijn ongeduld, gaven altijd iets aan. Als hij ongeduldig werd, dan wist ik dat hij iets op zijn lever had. Hij had zorgen of wist zich ergens geen raad mee. Als ik hem er dan naar vroeg, dan kwam hij er uiteindelijk wel mee voor de dag. Dan konden wij erover praten en dat waren vaak gesprekken tot in de nacht. In de lezing staat dat de Heer van de Hemelse machten op deze berg een gastmaal zal aanrichten voor alle volken. In deze kerk staat de priester ook op een berg. Guus kon dit altijd in deze kerk zo goed uitleggen, in ieder hoekje zag hij wel weer een symbolische waarde. Als hij je rondleidde door deze kerk, waande je je in een basiliek. De berg waarover net gesproken werd in de eerste lezing is de berg waar God zich steeds openbaarde in het Oude Testament. De berg hier in de kerk; het priesterkoor is zo'n berg. Maar zoals Guus mij zelf vertelde, er zijn hier twaalf raampjes aan beide kanten. De 12 apostelen en de 12 stammen symbolisch weergegeven. De berg is dus ook de berg van Golgotha. Het kruis een bewijs midden op het priesterkoor. Op de berg is God aanwezig, ook hier zo meteen in het brood, dat zal veranderen in het Lichaam van Christus. De sluier wordt verscheurd. Wij mogen deelnemen aan de volle genade van dit mysterie. Guus heeft hier vaak de H. Mis opgedragen. Het was voor hem het middelpunt van zijn leven. Aan de Eucharistie mocht niemand komen. Hij geloofde vast en nam hier steun van. Nu is voor hem de sluier voor altijd verscheurd, hij mag de Eucharistie voor altijd aanschouwen. Hij mag nu aan de tafel bij onze lieve Heer zelf.

Een ander item dat hij vaak vertelde, waren de glas- en betonramen in deze kerk. Hij zei altijd dat de kerk een hele catechese is. De belangrijkste thema's worden hier afgebeeld. De schepping, de zondeval, daar tussen in de biechtstoel en dan het antwoord van God, de kruisiging en de verrijzenis. De biechtstoel had voor hem een duidelijke plaats in deze kerk. Dit was de plaats waar de mens het weer goed kon maken met God. De tweede lezing gaat hierover. Een fout leidde tot een veroordeling van allen. Maar één goede daad heeft alles teniet gedaan. In zijn vele artikelen die hij in het parochieblad heeft geschreven, kwam dit steeds naar voren. Ik las gisteren nog een stuk over twee boten; een cruise en een visserboot. De kerk is een vissersboot, hier kan men niet veel kiezen. Op een cruise kan dit wel. Hier kan men van alles kiezen voor het comfort. De kerk is een vissersboot. Wij hebben het te nemen zoals het is, maar wij moeten wel opletten dat wij niet het verkeerde kiezen. Wij moeten allen een goede keus maken. De juiste keuze voor de juiste boot, de kerk. Zij leidt je naar het eeuwig leven.

Guus vertelde ooit nadat hij bij een zieke op bezoek was geweest dat zij iets heel moois had meegekregen, namelijk de betekenis van de Emmaüsgangers; het evangelie dat u zo juist hebt gehoord. De Emmaüsgangers zijn op zoek naar dat wat hun goed doet. Ze zijn de weg kwijt en kunnen hem niet vinden. Er moet hulp komen. Deze hulp is Jezus Christus. Hij vertelt waarom Hij heeft moeten sterven. Dat konden ze namelijk niet begrijpen, hun idool was gestorven en alles was voorbij. Jezus konden ze echter niet herkennen. Dit konden ze pas bij de eucharistie. De zieke vrouw had gezegd, dat het verhaal het leven voorstelt. Je hele leven ben je zoekende. Telkens weer denk je dat je het hebt gevonden bij de eucharistie op zondag. Hier krijg je weer een impuls, zoals dit ook gebeurde bij de Emmaüsgangers in het evangelie. Ze herkenden Jezus aan het breken van het Brood. Het leven is een zoektocht dat zal eindigen bij Onze lieve Heer zelf, dan pas zullen wij Hem hebben gevonden.

Toen de pastoor mij dat vertelde, hoorde ik hem vertellen over zijn eigen leven. Hij was altijd zoekende. Hij vond van tijd tot tijd niet wat hij zocht. Hij had mensen om hem heen die hem begrepen. Die met hem mee wilden denken. In de heilige Mis kon hij dan weer kracht vinden. Nu ik zo bezig ben met over pastoor Dohmen te vertellen (zo noemde ik hem altijd), dan kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Ik had een enkele kerngedachte opgeschreven. Een uitspraak, zal ik nooit meer vergeten. Toen in de eerste heilige Mis hier in deze kerk opdroeg, zei hij dat hij een broer had gekregen en dat ik die broer ben. Ik wist toen nog niet wat deze woorden voor hem betekenden. Later kwam ik hier achter…

Pastoor, je bent een broer voor mij geweest. Een grote broer die mij heeft begeleid. Je hebt mij geleerd zeker van mezelf te zijn. Je hebt me geleerd priester te zijn. Je hebt me geleerd pastoor te zijn. Je hebt me geleerd rekening te houden met mensen, met hun verlangen en dan toch de boodschap van Christus aan hen te verkondigen. Je hebt me geleerd om te gaan met collega's ook als zij het niet eens zijn met fundamentele thema's van het priesterschap en kerk. Jij gaf me je volledige vertrouwen. Ik weet dat je nu mag zijn bij Diegene voor wie je je leven hebt gegeven. In de gebeden die jij altijd bad bij de ziekencommunie stond: “Wat kan iemand meer geven dan zijn leven voor zijn vrienden”. Je hebt het gedaan voor mij en voor iedereen met je priesterschap.

Guus het ga je goed! Moge God je nu een plaats geven aan zijn gastmaal. Laten wij voor Guus bidden dat hij daar mag zijn. Bidden wij voor nieuwe priesters. Een zorg die Guus zeker zou hebben. Hoe moet het nu verder? Bidden wij voor een goede pastoor. Bidden wij voor kracht om dit verlies goed te kunnen dragen.

Amen.