Heemkundevereniging Gl - Sjakel januari 2000
 
 


De Sjakel
Januari 2000

In memoriam dr. Jacques Kuijpers

Op 11 december 1999 viel, na een kortstondige ziekte, uit ons midden weg onze alom gewaardeerde dr. Jacques Kuijpers, de eerste huisarts die in Geulle domicilie hield.

Als voorzitter van de Groene Kruisafdeling Geulle en van het Kruiswerk regio Meerssen-Beek had ik het genoegen vele jaren met Jacques als onze medisch adviseur en met zijn vrouw Luke als onze secretaris nauw te mogen samenwerken. Aan deze samenwerking heb ik vele mooie herinneringen overgehouden en niet alleen ik, maar ook mijn collega-bestuurders. Wij maakten dankbaar gebruik van zijn kennis en inzichten ten aanzien van de gezondheidszorg en zaten daarbij bijna altijd op dezelfde lijn. Dr. Kuijpers was niet iemand die het wel zo'n beetje geloofde en het in zijn leven niet zo nauw nam, integendeel: over misstanden in de zorg en in de maatschappij kon hij zich geweldig opwinden.

Als er een ding was waaraan je dr. Kuijpers kon herkennen dan was dat dat hij zijn hele leven lang steeds zorgvuldig is omgegaan met de aan zijn zorg toevertrouwde mensen. Respect voor de medemens was voor hem de hoogste deugd. Nooit zal ik vergeten hoe hij het opnam voor de inmiddels al weer geruime tijd geleden overleden burgemeester Galiart en zijn gezin, toen deze burgemeester door zijn omgeving gedwongen werd terug te treden als burgemeester van Geulle. De tijdens de afscheidsreceptie van burgemeester Galiart door de ROZ radio opgenomen en ook uitgezonden toespraak van dr. Kuijpers - zijn eerste en ook tegelijk zijn laatste toespraak in het openbaar in Geulle - tekent hem ten volle en heeft als een historisch moment in de archieven van de Heemkundevereniging Gäöl een plaats gekregen.

Dr. Kuijpers was ook (een van) de eerste huisarts(en) die zijn praktijk ter beschikking stelde van de wetenschap, door een samenwerkingsverband aan te gaan met de Universiteit te Maastricht.

Als dank voor al zijn inspanningen werd hij bij zijn afscheid als huisarts dan ook volledig terecht Koninklijk onderscheiden als Ridder in de Orde van Oranje Nassau. Na zijn vervroegde "pensionering" kon hij eindelijk gaan genieten van een mooie oude dag. Menig keer per jaar zag ik zijn caravan klaar staan voor zijn huis aan de Processieweg. Vaak kwam je hem ook al wandelend en een en al vrolijkheid tegen in Geulle. Hij genoot intens van zijn "vrijheid". Helaas, die mooie tijd heeft niet lang geduurd. De Man hierboven had andere plannen met hem. Hij nam hem op een leeftijd van 71 jaar - voor onze begrippen veel te snel - terug tot Zich. Op 15 december 1999 vond in de St. Martinuskerk een druk bezochte afscheidsdienst plaats, waarbij "tout Geulle" akte de presence gaf, evenals zo wat alle huisartsen uit de buurt, diverse specialisten van de ziekenhuizen uit de omgeving, waaronder het Academisch Ziekenhuis te Maastricht, mensen van de Universiteit van Maastricht, zijn vrienden van de fietsclub, de golfclub en de bridge- club, zijn club van Franse (wijn-)vrienden, kortom zo wat iedereen die om hem gaf en dat waren er velen.

Op het doodsprentje dat tijdens die dienst werd uitgedeeld staan dr. Kuijpers' laatste woorden opgetekend: "Ik heb een goed leven gehad". De familie heeft daaraan toegevoegd: "Hij heeft inderdaad een goed leven gehad; goed voor zichzelf en vooral ook goed voor anderen". Dr. Jacques Kuijpers zal in onze herinnering blijven voortleven als een bijzonder mens, een dokter die mens was tussen de mensen. Bedankt Jacques! Wij zullen je niet vergeten.

S.Webers



Meerssen heeft een nieuwe burgemeester

Onlangs werd bekend dat drs. G.M.K. (Ger) Kockelkorn uit Kerkrade was benoemd tot burgemeester van Meerssen, waartoe ook Geulle behoort. De heer Kockelkorn volgt de heer Majoor op die een goed half jaar geleden werd benoemd tot burgemeester van Weert. De heer Kockelkorn is de derde burgemeester die de bij de herindeling gevormde gemeente Meerssen kent, na de heren Mans (die Meerssen verruilde voor Enschede) en Majoor. Ger Kockelkorn is 56 jaar oud en gehuwd. Het gezin Kockelkorn telt twee kinderen, een zoon en een dochter. Ger Kockelkorn, van oorsprong wiskundeleraar, was 25 jaar lid van Provinciale Staten, waarvan de laatste 12 jaar als lid van het College van Gedeputeerde Staten, zeg maar het dagelijks bestuur van de provincie Limburg. Momenteel werkt Ger Kockelkorn nog bij de Universiteit te Maastricht. Als voormalig provinciaal ambtenaar heb ik de heer Kockelkorn leren kennen als een knap politicus en als een zeer aimabel en integer mens. Meerssen kan blij zijn dat het zo iemand als burgemeester heeft gekregen. Ger, vanaf deze plaats onze hartelijke gelukwensen met je benoeming. Wij wensen jou en jouw gezin een hele mooie tijd toe in jullie nieuwe gemeente.

Namens de redactie van De Sjakel, S.Webers



In de Heer zijn overleden:

  • op 10 december, Hub Penders, weduwnaar van Mieke Kengen, van de Snijdersberg, op 83-jarige leeftijd
  • op 11 december dr. Jacques Kuijpers, echtgenoot van Luke Janssens van de Processieweg, op 71-jarige leeftijd
  • op 16 december, Lei Penders, weduwnaar van Barbara Lochs van de Eijkskensweg, op 86-jarige leeftijd
  • op 18 december, Tien Kusters, weduwe van Frans van Kleef, op 98-jarige leeftijd
  • op 22 december Elisabeth Tummers, weduwe van Harrie Heijnen van Hussenberg/Huize Ave Maria, op 92-jarige leeftijd
  • op 3 januari 2000, Jerome Vankan, echtgenoot van Bertha Pluis van de Hulserstraat, op 67-jarige leeftijd
  • op 7 januari 2000, Anna Helmerich, weduwe van Willem Schutte, op 74-jarige leeftijd
  • op 9 januari 2000, Lieske Vossen, op 75-jarige leeftijd



Politie varia

  • Op 6 november vond er een aanrijding plaats op de Hulserstraat een bestuurder wilde de parkeerplaats van de lagere school oprijden en had de uit het centrum komende auto niet gezien.
  • Op 11 november vond wederom een aanrijding op de Hulserstraat plaats tussen een brandweerauto en een geparkeerde auto. De brandweerauto reed achteruit na een inzet.
  • Tussen vrijdag 12 en zaterdag 13 november werd een GFT-bak ontvreemd vanaf de Drossaertstraat.
  • Op 14 november vond er een aanrijding plaats op de Cruisboomveld plaats, waarbij een personenauto in de berm kwam, 360 graden rond ging en vervolgens over de kop sloeg. Geen gewonden.
  • Op 25 november werd bij werkzaamheden op de Andreas Sauerlaan een grote hoeveelheid munitie gevonden. De munitie werd door Explosieve Opruimingsdienst opgeruimd.
  • Op vrijdag 26 november werd een verkeerszuil omver gereden op de Graaf Wolter Hoenstraat. De bestuurder reed na de aanrijding door. Later meldden de eigenaar en de bestuurder zich bij de politie.
  • Op zondag 28 november vond er een aanrijding plaats op de Hulserstraat ter hoogte van 't Hepke, alwaar een geparkeerde personenauto werd aangereden door een passerende auto. Hierbij werd de spiegel van de passerende auto vernield. Dader een 81 jarige bestuurder.
  • Tussen 19 november en 3 december vond er een poging tot inbraak in een woning op de Cruisboomstraat plaats. De daders zijn niet in de woning geweest.
  • Op 2 december vond een aanrijding op de Hussenbergstraat plaats, waarbij een geparkeerde auto werd aangereden.
  • Op 11 december werd op de parkeerplaats aan de Slingerberg een partij vuilniszakken aangetroffen met afval van hennepplantjes.
  • In de nacht van donderdag 16 december tussen 01.00 uur en 09.15 uur, werd er ingebroken in café De Meulestein aan de Hulserstraat. De zijdeur werd met grof geweld geforceerd en de twee gokautomaten werden opengebroken. Verder werd de spaarkas ontvreemd.
  • In dezelfde nacht werd ook ingebroken in de kantine van camping De Boskant te Brommelen. Ook hier werd de zijdeur geforceerd en werden de gokkasten leeggehaald.
  • Op zaterdag 18 december ontstond enige onenigheid op de Saintweg tussen enkele fietsers en de bestuurder van een zwarte jeep. De onenigheid liep zo hoog op, dat er een vechtpartij ontstond. Hierbij liepen twee fietsers verwondingen op. De bestuurder van de jeep kon niet worden achterhaald.
  • Op zondag 19 december rond 0.30 uur werd een bestuurder van een personenauto gecontroleerd, waarbij bleek dat de bestuurder behoorlijk had gedronken, zodat hij een proces-verbaal kreeg voor het besturen van een motorrijtuig terwijl hij alcoholhoudende drank ophad.
  • Op vrijdag 17 december tussen 09.00 uur en 17.00 uur vond er een aanrijding plaats op het Marktplein. De veroorzaker van de aanrijding reed echter na de aanrijding weg.
  • Tussen zaterdag 25 en zondag 26 december werd op twee plaatsen in de Schoutstraat ingebroken. Bij een perceel werden een motor en een helm uit de schuur ontvreemd, terwijl het bij het andere perceel alleen bij een poging tot inbraak bleef. Bij een van de woningen werd ook de bedrading van de alarminstallatie doorgeknipt.
  • Op zondag 26 december werd een beurs ontvreemd uit een tas in café De Boskant te Brommelen.
  • Gevonden: Twee sleutels aan ring.
  • Verloren:
      Een bruin/zwarte herdershond, vrij smal, geen band om.
      Een militair registratieplaatje en een sleutelbos met 8 sleutels.
      Een zwarte beurs met bankpasjes.

Brig. Giesen



De stroopstoker

Vroeger werd er, gedurende enkele eeuwen, in de dorpen stroop gestookt; zo ook in Geulle. Voor de oorlog '40 - '45 waren er nog vier ambachtelijke stokers: Bours (v.h. Raeven) in Hulsen, Nijsten en Janssen in Moorveld en bij Voncken (v.h. Huubke Vroemen) in Moorveld werd al in de vorige eeuw stroop gestookt; daarbij had hij nog een café met boerderij. En verder was er nog een stroopstokerij bij de familie Cobben in Moorveld (Ulestraten).

Voor al deze stokers, die een eigen boerderij hadden, was het stoken van stroop een kleine bijverdienste gedurende enkele weken in het najaar. Aangezien het gros van de dorpelingen in die tijd boer of semi-boer was en een boomgaard met hoogstambomen had, was er voldoende fruit voorhanden. In iedere wei stonden wel een of twee "bongers"- of "dubbele bongers"-perebomen. Dit zijn kleine, bruine peertjes (niet dikker dan 3 tot 4 cm) met het hoogste stroopgehalte: 13 tot 14%, al naar gelang het een zomer met veel of weinig zonuren was geweest. De meeste andere pererassen, waaronder de "Geulse herfstpeer", waren ook goed, maar met een stroopgehalte van slechts 10%. De bongerspeer werd ook gebruikt als stoofpeer. Het sap hiervan was vanwege het hoge stroopgehalte bruin gekleurd. Bongersperen werden niet geplukt, maar geschud met een schudhaak met lange steel (4 tot 5 meter lang). De bomen hingen niet elk jaar even vol: het ene jaar hingen er weinig of geen peren aan, het andere jaar hingen ze overvol. Als er weinig peren aan hingen was het een zogenaamd mastjaar: de bomen besteedden bijna al hun energie aan de groei. Het jaar erna stopten ze alle energie in de peren. Bongersperen zijn zeldzaam geworden. Het was een sterk ras: de bomen konden wel twee eeuwen oud worden. In de tijd dat ik naar school ging, stonden er verscheidene bongersperenbomen in de Poortwei tegenover het kasteel in Geulle. In 1938 is daar de Geulse herfstpeer op geënt, maar enkele jaren later zijn alle bomen gerooid en is er akkerland van gemaakt. Voor zover mij bekend staan er momenteel nog een stuk of vijf van die oude perebomen in Geulle.

Alle ooft (fruit) is geschikt om stroop van te maken: peren, appels, pruimen, kersen, bessen, perziken, etc.; noten en kastanjes echter zijn niet geschikt. In het najaar, als het fruit rijp was, zorgde men voor ongeveer 500 tot 600 kilo fruit. De beste verhouding was 1 : 1 (dus evenveel kilo's appels als peren). Het hoefde geen eerste-klasse-fruit te zijn: een enkel rot plekje op appel of peer was niet erg. De appelsoorten in onze regio in die tijd waren "ossekoppen", "franse zuren" en "oude wijver"; deze laatste soort zorgde voor een apart smaakje aan de stroop. Als er geen peren meer waren (want die zijn maar beperkt houdbaar), gebruikte men vanaf half oktober appelsap met beetwortelsap (van de suikerbiet). Pure perenstroop is "langdradig": bij het smeren van de boterham ligt de halve tafel ook nog vol stroop. Door de toevoeging van appels aan de stroop wordt deze "kort" en smeert hij zich goed. Het fruit werd in zakken gedaan en afgevoerd naar de stokerij, samen met twee lege "drie-kroons" aarden potten voor de stroop. Op die potten stonden drie kronen, vandaar die naam. Tegenwoordig vindt men ze hier of daar als sieraad of paraplubak in de hal of op de gang. In de stroopstokerij stond een grote koperen ketel met een inhoud van ongeveer 500 liter en een houten fruitpers. Het vuur onder de ketel werd gestookt met kolen of hout. Nadat het fruit gekookt was, werd het in de pers gedaan met tussenlagen van houten raamwerken en juten zakken. Boven de pers was een draadspindel die op de houten zuiger drukte. Door deze van tijd tot tijd met een ijzeren hefboom aan te draaien, ontstond een enorme druk op het gekookte fruit en liep het sap via de verzamelbak in houten emmers of akers. Het sap en de stroop mogen niet met ijzer in aanraking komen: er vindt dan een bepaalde reaktie plaats met als gevolg dat de stroop niet houdbaar is. Na het uitpersen werd het sap terug in de ketel gedaan (mits in deze ketel geen aangebrande en aangekoekte resten waren achtergebleven). Vervolgens werd het zolang gekookt dat het ingedikt was en alle vocht verdampt was. Naar het einde toe moest er met een houten lepel steeds zig-zag worden geroerd om aanbranden te voorkomen. Het kookpunt van stroop is ongeveer 120 graden Celsius. Tijdens het indikken mocht het vuur niet te hard worden gestookt: het sap kwam dan, net als melk, op en liep over de ketel heen! Het moeilijkste punt van het hele procédé is de bepaling van de juiste viscositeit van de stroop. De ervaren stroopstoker ziet hoe de stroop tijdens het indikken van de lepel loopt, het zogenaamde vlammen. Is de stroop goed dan giet men deze in de aarden potten; vanwege het vorengenoemde dus niet in ijzeren potten! Zo ontstond ruim 50 kilo stroop, al naar gelang de grootte van het gezin, genoeg voor enkele jaren. Ondergetekende heeft na 1981 gedurende enkele jaren op kleine schaal zelf stroop gestookt. Hij had een ketel van slechts 80 liter. In Schinveld bij "Nonke Buusjke" wordt ieder najaar op die ouderwetse manier stroop gestookt. Men kan er ook stroop kopen. Langs de Duitse grens noemt men stroop "zeem", in Midden-Limburg "kroetje" en in Noord-Limburg "kroet". Na de oorlog '40 - '45 werd er in Geulle nog enkele jaren stroop gestookt, maar door het rooien van de hoogstambomen en de aanplant van laagstambomen kwam er een einde aan die stokerijen. Nu zijn er drie grote stroopfabrieken in Limburg (in Beesel, Beek en Schinnen) die op grote schaal stroop produceren. Stroop is een zeer gezond voedingsmiddel, men kan er stokoud mee worden. In het dagblad "De Limburger" van 27 september 1997 stond dat Nic Vossen uit Bunde op 28 september 1997 105 jaar zou worden. Ik citeer: "Hoe je zoiets voor elkaar krijgt? Zijn ogen twinkelen. "Veel boterhammen met stroop, dat helpt".

J. Maassen



Geulle 50 jaar geleden..........
Januari 1950

  • Guus Muytjens is weer terug in Geulle. Op 10 januari werd hem door de beide fanfares een serenade gebracht. Korporaal André van Kan en Guill Bollen danken het thuisfront voor de toegezonden kerstpakketten.
  • De heer P. Lahoye heeft zijn sigarenzaak aan de kant gedaan en heeft een nieuwe woning in het Witte-vrouwenveld betrokken, waar hij eveneens een sigarenzaak heeft geopend. In het huis Essendijk 24 zal zich binnenkort het gezin van Pelt uit Amsterdam vestigen.
  • Loop de bevolking: Het aantal inwoners op 1 januari 1949 bedroeg: 1016 mannen, 991 vrouwen. Totaal 2007 inwoners. In 1949 werden geboren: 23 jongens en 29 meisjes, totaal 52 personen. Er overleden 11 mannen en 9 vrouwen en er vertrokken 88 personen, waaronder 40 mannen en 48 vrouwen. Het aantal inwoners bedroeg op 1 januari 1950 1022 mannen en 983 vrouwen, in totaal dus 2005. Het inwonertal liep dus met 2 personen terug. Er werden in 1949 15 huwelijken voltrokken, terwijl er geen kinderen als levenloos werden aangegeven.
  • Dichtbij de ingang van het vliegveld is men begonnen met de bouw van een verkeerstoren ten behoeve van de burgerluchtvaart. Deze toren zal nog voor de zomer in gebruik gesteld worden. Men verwacht dan ook dat de KLM de lijn op Limburg weer zal openen.
  • In de woning van bakker H. Bollen is een vrij ernstig ongeluk gebeurd door het omvallen van een petroleumstel, hetwelk zich bevond in een traplokaal. Tengevolge hiervan vloog de petroleuminhoud in brand. De echtgenote van H. Bollen en diens zuster Elise raakten met hun kleren in brand. De echtgenote wist nog de vlammen te doven door in een vat water te springen. Haar schoonzuster liep vrij ernstige brandwonden op. De beide vrouwen werden naar het ziekenhuis in Maastricht gebracht. Ofschoon de toestand zich aanvankelijk ernstig liet aanzien, is thans toch een lichte verbetering te constateren.
  • De school in Moorveld is eindelijk ingezegend. Dit gebeurde op de dag van Driekoningen.

Hein Peters



Oplossing foto Sjakel oktober 1999

Het heeft even geduurd, maar de lijst van personen op de foto uit de Sjakel van oktober 1999 is nu compleet. De foto betrof het huwelijk Vossen - Speetjens.

  • 1. Leonie Thijssen
  • 2. Jan Vossen
  • 3. Marie Ramakers
  • 4. Jos Vluggen
  • 5. Albertina Ramakers
  • 6. Jef Thijssen
  • 7. Alice Vossen
  • 8. Giel Vossen
  • 9. Gieljaum Ramakers
  • 10. Elies Thijssen
  • 11. Martin Thijssen
  • 12. E. Maessen Vossen
  • 13. Petronella Vossen
  • 14. Johannes Dekkers
  • 15. Elisa Philippens Dekkers
  • 16. Anna Vossen
  • 17. E. Maessen Vossen
  • 18. Truia Vossen
  • 19. Leo Vossen
  • 20. Maria Speetjens
  • 21. Jaenne Ramakers
  • 22. Josefine Ramakers Paulissen
  • 23. Gosewijn Dekkers
  • 24. Marie Dekkers Janssen
  • 25. Harrie Cuypers
  • 26. Mieke Paulissen
  • 27. Louis Vossen
  • 28. Bestrix Vossen Dekkers
  • 29. Anna Speetjens Paulissen
  • 30. Albert Speetjens
  • 31. Marie Cuypers Speetjens



Wist u dat.......

  • Naar aanleiding van het verhaal "Ich gaon ins mèt den haan kalle ....." uit de Sjakel van december 1999, het volgende bericht nog binnenkwam:
    De betrokken haan is niet geheel ongeschonden uit de oorlog gekomen. Tijdens de oorlog is de haan namelijk door een Nederlandse militair in zijn staart geschoten.
  • De redactie van de Sjakel de laatste maanden zeer veel kopij toegezonden krijgt. Hoewel wij hierover zeer verheugd zijn, kan het soms even duren voordat een ingezonden stuk kan worden geplaatst. De redactie vraagt hiervoor begrip van de schrijvers (blijf vooral schrijven!).



Geulle op Internet: www.geulle.com

Ook voor Geulle geldt dat de nieuwe eeuw nieuwe ontwikkelingen brengt. Een voorbeeld daarvan is het feit dat Geulle sinds kort ook op het internet te bewonderen is. De heemkundevereniging Gäöl heeft namelijk een site (spreek uit: sajt) gemaakt met informatie over Geulle. Deze informatie heeft betrekking op verleden, heden en toekomst van Geulle. Hoewel de site pas enkele maanden bestaat, zijn er toch al ongeveer 250 bezoekers geweest. Op een speciale 'bezoekerspagina' zijn de reacties op de site te lezen. Verder vindt u het laatste nieuws, foto's uit Geulle, een diashow van oude ansichtkaarten, de geschiedenis van Geulle, portretten van bekende Geullenaren (Marie Koenen, Jef Thijssen), informatie over de boeken die door de heemkundevereniging zijn uitgegeven, een greep uit het archief van de Sjakel, verwijzingen naar andere internet pagina's in de regio en nog veel meer. De heemkundevereniging wil ook alle verenigingen van Geulle een plaats op deze pagina bieden. Dit is volledig gratis. Zij kunnen hun (jaar)programma, foto's, adressen en informatie over evenementen op een aparte pagina krijgen. Heeft u mooie foto's over Geulle die u graag aan de hele wereld wilt laten zien? Stuur ze dan, samen met eventueel commentaar, naar de redactie o.v.v. "Internet". Heeft u nog meer vragen? Schrijf ons dan, of beter nog, neem eens een kijkje op Internet. De site bevindt zich op het volgende adres: www.geulle.com.

Arthur Sassen



Uit het leven van Justus Out, Priester Lazarist (vervolg van Sjakel, december 1999)

De hel breekt los
We waren ongeveer halfweg toen ik tegen de overste zei, het gaat onweren ik zie het weerlichten aan de horizon. Waarop de overste antwoordde dat kan niet bij heldere hemel je kunt de sterren toch zien, en toch zag ik licht zei ik. Enkele tellen later barste de hel los als gekken doken we alle twee in de sloot, het licht dat ik gezien had was kanonvuur. Plotseling was alles weer stil, van een afstandje hoorde ik de overste roepen leef je nog. Gelukkig kon ik met ja antwoorden, we kropen de sloot uit in het donker zochten onze broden bij elkaar de mand weer op de fiets en verder. Die Engelsen verlegden hun granaatvuur telkens een klein stukje zodat wij die granaten iedere keer boven onze hoofden hoorden neersuizen. Toen we in de buurt van het Semenarie kwamen vielen de granaten op de gebouwen. Dat salvo bracht de meeste schade toe aan de kapel de daken en het trappen huis van het lerarengebouw. We zijn in de dagen daarna nog meerdere malen met tussenpozen beschoten. Later hoorde ik dat er in de gebouwen Duitsers aanwezig waren, maar ik moet eerlijk zeggen ik heb ze nooit gezien Op een dag wilde de Overste ons onder gelofte van gehoorzaamheid verplichten het Semenarie te verlaten. Hij vond het te gevaarlijk worden met al die granaatinslagen. Een van de leraren heeft toen nog hardop zitten overwegen of zoiets wel onder gelofte van gehoorzaamheid kon opgelegd worden.

Volgens hem viel dat buiten de competentie van een Overste. De volgende morgen zei de Overste wie weg wil die gaat en liefst zo snel mogelijk en met zoveel mogelijk. Uiteindelijk zijn er maar twee vertrokken naar familie in de buurt, de anderen zagen er geen heil in ze wisten niet waarheen. We zaten nog steeds in de kelders voor de achtste dag op rij, toen we boven ons lawaai hoorden. Een Engelsman gooide een handgranaat naar binnen, die ontplofte met een geweldige dreun op de tegelvloer. Daarna kwamen de Engelse soldaten ons gebouw binnen, iemand van ons riep in zijn beste engels dat we burgers waren. Die Engelsen hoorden wel wat maar konden ons niet zien. Toen het luik open ging schrokken zij zich rot, want ze hadden nooit gedacht dat er achter dat trapje een luik was. Een voor een mochten we naar buiten komen, er ontstond nog enige commotie want er zaten ook twee burgers bij ons in die kelder. In eerste instantie zagen ze alleen maar zwartrokken, zo heb ik later horen vertellen op dat moment was mij dat ontgaan. Ik was allang blij dat we onze bevrijders konden verwelkomen. (Slot)

 
Copyright © 1999-2016. 'Groeten uit Geulle' is een uitgave van de Heemkundevereniging Gäöl.