Heemkundevereniging Gl - Sjakel november 2003
 
 


De Sjakel
November 2003


Geulle in vroeger tijden.

62. De spoorweghalte.

Toen in 1864 de spoorlijn Maastricht - Venlo werd aangelegd wilde de gemeenteraad alleen maar grond afstaan als er géén halte of station in ons dorp zou komen! Want zo een nieuwigheid kon toch geen zegen brengen. Ze dachten dat de trein een uitvinding was van de boze geest. Dus waren zij tegen die “duivelse trein en helse spoorbaan”.
Ook het verzet onder de bijgelovige Geullenaren was groot. Velen dachten dat de koeien minder melk zouden geven door het lawaai van de “avapeur” (stoomtrein)! Naderhand kregen zij daar veel spijt van. Want de trein reed al lang door het dorp zonder dat er ongelukken waren gebeurd. Verzoeken van het gemeentebestuur om alsnog een eigen station te krijgen werden steeds door het toenmalige Staats Spoor afgewezen.
Maar na de spoorwegverzakking van 1892 zagen burgemeester Vijgen en de raadsleden een nieuwe kans. Want “het spoor” had nu de gemeente nodig. Ze wilden veel grond om het pad ten oosten van de spoordijk op te hogen. Dan kon het regenwater niet meer tegen de spoordijk aanspoelen, waardoor verzakkingen achterwege zouden blijven. De gemeenteraad besloot met algemene stemmen om de gewenste grond aan het Staats Spoor te leveren. Echter onder de nadrukkelijke voorwaarde dat er in ons dorp een station zou komen en dat de treinkaartjes vanuit Geulle goedkoop werden. De Spoorwegen hadden weinig keus en ook geen tijd om lang te onderhandelen, want zij wilden de spoordijk zo snel mogelijk herstellen. Zij gingen akkoord en een retourtje Geulle - Maastricht ging slechts een kwartje kosten. Het nieuws werd met gejuich ontvangen en burgemeester Vijgen steeg in de achting van de Geullenaren.
Nadat de spoorwegverzakking was hersteld, bouwde men op een heuveltje een piepklein gebouwtje: Het station van Geulle. Dit heeft gelegen ten westen van de spoorbaan onder de scherpe bocht van de Snijdersberg en boven het voormalige PTT - kantoor (dit lag tegenover slagerij Vossen. In de scherpe bocht van de Snijdersberg lag vroeger café Lombok).
Bij het stationnetje is vroeger ook een overweg geweest. Als er een trein naderde werd hij met twee lange dwarshouten afgesloten. Deze spoorwegovergang is inmiddels gesloten. Enkele overwegwachters hadden een reclamespreuk bedacht: Reis per spoor, veilig vlug en goedkoop. Deze spreuk was in de vorm van grote letters van bloemen aangebracht op het talud voor het stationnetje en was vanaf het terras van café Lombok goed te zien.
In het stationnetje werden de spoorkaartjes lange tijd uitgereikt door ene Jan Muitjens. Op de heuvel zaaide hij ieder jaar allerlei bloemenzaden waaronder “groffiaote” (anjers). Hij zaaide deze zodanig dat wanneer de bloemen gingen bloeien zij de woorden “Halte Geulle” vormden met daaronder het telkens veranderende jaartal.

Na de opening van het station was het er druk, vooral op vrijdag als het markt was in Maastricht. Niet alleen onze dorpsbewoners, maar ook inwoners van Elsloo en Beek wilden in Geulle opstappen. Zij profiteerden ook graag van het goedkope Geulse retourtje. Heel veel boeren en boerinnen stonden dan ook op het perronnetje te dringen met korven vol eieren, boter, kippen, konijnen, bloemen, fruit etc. Zo gauw als de trein stilstond wilde iedereen tegelijk naar binnen om een plaatsje te bemachtigen. Zo kon het gebeuren dat iemand per ongeluk in een korf met eieren van een ander stapte. Na wat schelden restte de gedupeerde niets anders dan boos naar huis te gaan, om daar nog eens de hoon van zijn wederhelft over zich heen te krijgen.
In 1911 is in ons dorp een dubbele spoorlijn met twee perrons aangelegd.
In 1938 is het station van Geulle helaas opgeheven. Latere acties om de felbegeerde halte terug te krijgen hebben niets opgeleverd. Zo heeft de heemkundevereniging in 1949 nog een achteraf vergeefse handtekeningactie gehouden om de trein in ons dorp weer te laten stoppen. De spoorweghalte van Geulle is in de zestiger jaren van de vorige eeuw helemaal afgebroken.

Archie Varis.

Literatuur:
1. Geulle dorp aan de Maas. (1993)
2. Geulle, zo moet het blijven. (1981)
3. De halte van Geulle (Sjeng Maasssen, nov.1999)

De Hondenkar (de hôndskar)

De hondenkar was in de vorige eeuw nog een bekend vervoermiddel voor de groententelers rond Maastricht zoals Amby, Sint Pieter, Wolder en Caberg. Deze gingen wekelijks met hun groenten naar de markt in Maastricht.
Bij het begin van de tweede wereldoorlog waren in ons land nog ruim duizend hondenkarren.
In 1957 was de “schande der wegen” verdwenen. Dit ouderwets vervoermiddel nam zowel in dorpen als steden een belangrijke plaats in.
Ook in Geulle waren diverse mensen met dit vervoermiddel. Melkhandel Pijls is in de beginperiode hiermee begonnen. Verschillende kleine boeren hadden ook een hondenkar voor het vervoer van veldvruchten en om de melkbussen naar de fabriek in Moorveld te brengen.
In 1910 was iedere geleider van een trekhond verplicht om eenmaal per jaar het hondentuig en de kar te laten keuren. Die keuring was voor de houder kostenloos. De keuring gebeurde meestal in april. Men had twee weken de tijd om de kar en het tuig een goede beurt te geven. In Geulle gebeurde de keuring op het pleintje voor de voormalige Coöperatie tegenover de Harmoniezaal. Op de kar moest duidelijk leesbaar adres en nummer waaronder men ingeschreven stond zijn aangebracht.
De keuring werd verricht door de veldwachter en de kantonnier van de gemeente. De schofthoogte van de hond moest minimaal 60 cm. en de borstbreedte minimaal 14 cm. zijn.
Buik en borstriem moesten 4 cm. breed zijn en de draagriem op de rug minstens 6 cm.
De kar moest in goede staat zijn en voorzien van een steun of stelt, een losse ligplank om de hond te laten uitrusten, een drinkbak en zoals reeds eerder is genoemd een naamplaat met nummer. Was alles in orde dan werd de letter “G”, van geschikt, naast de naamplaat ingebrand. De begeleider van de hondenkar mocht niet jonger zijn dan 14 jaar en het was verboden zelf op het karretje plaats te nemen. Lastige en agressieve honden droegen een lederen muilkorf, dit om mogelijk bijten te voorkomen.
Er waren ook mensen die een geitenbok aanleerden in plaats van een hond om in de kar te lopen. Die had dan met de keuring en andere voorschriften niets te maken. Maar deze bok had het nadeel dat hij een uur tegen de wind in stonk, of je moest met een wasknijper op je neus lopen en dat is ook niet prettig. Als het transport over stijgende of dalende weg ging moest de begeleider meehelpen duwen of afremmen. Dit gebeurde door middel van de staande ijzeren beugel op de karboom aan de voermanskant, dus links. Was de hond een reu, en deze moest plassen, dan moest de begeleider ook die beugel vasthouden, want dan helt de hond naar links of rechts over en staat hij op drie poten met één achterpoot omhoog.
De hond zou hierdoor dan kunnen omvallen.
In de oorlog van 1914 – 1918 gebruikte de Duitse infanterie nog op beperkte schaal hondenkarren. De politie controleerde ook wel eens of die trekhonden voldeden aan de voorschriften.
Zo was er eens een begeleider die de drinkbak met een spijker aan de kar had vastgenageld, dus die drinkbak had een gat in. De veldwachter vroeg: “Hoe laat u nu uw hond drinken?”.
De man antwoordde: “In de voorschriften staat dat je een drinkbak aan de kar moet hebben en geen woord hoe je die hond moet laten drinken”. De man kreeg gelijk en de veldwachter kon hem geen verbaal maken.
De mensen boven de berg brachten het graan met de kruiwagen naar de molen onder aan de berg en lieten de kruiwagen daar staan.
Als het graan gemalen was gingen ze met de hond en het tuig naar de molen en zette de hond voor de kruiwagen en kwamen zo gemakkelijk naar boven met het meel.
In de vijftiger jaren van de vorige eeuw zijn geen vergunningen meer voor een trekhond uitgegeven.
Tegenwoordig is de hond zodanig met de mens geëmancipeerd dat hij in de overlijdens- annonces bij de naaste familie genoemd wordt. De mens is bijna van het eerste plan verdrongen.

J. Maassen

Tentoonstelling over Zuivel en Stroop in het Industrion, Kerkrade.

Het Industrion in Kerkrade beheert in zijn museum een groot aantal vroeg-industriële en handmatige machines/werktuigen uit ons verleden. In de tentoonstellingsruimten zijn de maatschappelijke werkvelden (de kolenwinning, de mergelwinning, het brikke bakken enz.) thematisch bij elkaar gebracht.
Buiten de permanent tentoongestelde zaken worden af en toe ook specifieke onderwerpen toegelicht in een tijdelijke expositie. Dat is binnenkort het geval met de tentoonstelling “Zuivel en Stroop; van boerderij naar fabriek”. Deze expositie heeft plaats van 31 oktober tot en met 26 november 2003. Het gekozen onderwerp houdt verband met het Jaar van de Boerderij. Ooit was de boerderij de bakerplaats van twee takken uit de voedingsmiddelenindustrie: stroop en zuivel.
Beide voedingsbronnen hebben hun oorsprong op de Limburgse boerderij. Zuivel- en stroopbereiding gebeurden in vroegere tijden handmatig. De zuivelbewerking vond oorspronkelijk op de boerderij plaats, kleinschalig, niet hygiënisch, weinig effectief.
Zo beschrijven we die tijd nu. Het was al een hele vooruitgang toen er eind negentiende eeuw (zeg: vanaf 1880) kleine coöperatieve, handgedreven melkfabriekjes kwamen. Geulle was in die tijd goed vertegenwoordigd ‘in de vaart der volkeren’. Er zijn hier twee melkfabrieken geweest:
1. melkfabriek ‘de Eendracht’ in Hulsen van 1896 tot 1904 en
2. melkfabriek ‘de Toekomst’ in Moorveld van 1901 tot 1922.
Er wordt een artikelenserie voorbereid over de melkfabriek van Moorveld.
De andere kleinschalige voedselactiviteit heeft betrekking op het siroop stoken. Ook dat gebeurde aanvankelijk alleen op de boerderij. De laatste Geulse siroopstokerij was in beheer bij de familie Nijsten, bovenaan de Moorveldsberg. De stokerij was in gebruik tot midden jaren vijftig van de vorige eeuw.
Het leuke van de tentoonstelling in Kerkrade is dat een van de topstukken afkomstig is uit Moorveld. Wat is het geval? Als goede heemkundevereniging zijn we steeds op zoek naar de oorsprong der dingen. Op onze zoektocht naar de bronnen van de melkfabriek in Moorveld hebben we ruim een jaar geleden de karnton van de Moorveldse melkfabriek herontdekt in de kelder van de familie Waelen op de Moorveldshof. De karnton is in het voorjaar 2003 naar het Industrion gebracht en daar door deskundige en bekwame handen gerestaureerd.
Na de tentoonstelling in Kerkrade komt de karnton terug naar Geulle om uiteindelijk na de aanstaande verbouwing een definitieve plek te krijgen in bejaardentehuis Ave Maria.
De tentoonstelling over de geschiedenis van de zuivel en de siroop is dagelijks te bezoeken en duurt tot en met 26 november. Meer informatie verkrijgbaar bij het Industrion te Kerkrade (tel. 045 5670809 of –per computer- info@industrion.nl).

Paul Notten.


In de heer zijn overleden

- Op 20 oktober 2003 op 82-jarige leeftijd, Net Simonis, weduwe van Huub Dohmen, van de Hulserstraat;
- Op 7 november 2003, op 83-jarige leeftijd, Sophie Severijns-Ghijsen, echtgenote van Frans Severijns.

Agenda van de Heemkundevereniging

- Op 10 december is er om 19.30 uur in het clublokaal een bijeenkomst van de archiveringswerkgroep. Deze werk-groep houdt zich bezig met het digitaal toegankelijk maken van de Geulse archieven.
- Op 17 december vanaf 13.30 uur kunt u weer terecht in het clublokaal voor de maandelijkse (3e woensdag van de maand) werkmiddag.
Mededelingen
- In verband met de feestdagen dient de kopij voor de Sjakel uiterlijk 5 december bij de redactie aanwezig te zijn.
- In december is het ook weer mogelijk om nieuwjaarswensen in de Sjakel te plaatsen. De kosten hiervan bedragen € 5,-. Opgave hiervan is mogelijk bij de redactie vóór 5 december.

Brieven van Pieke Junior uit de Piemelenhoek.

De Noonk heeft de laatste tijd hard lopen denken,
wat hij de lui van Geul zou kunnen schenken,
natuurlijk géén koloniale waren in een kar,
die was al overvol bij het sluiten van de Spar.
De mensen die er anders nooit zijn gekomen
hebben immers stiekempjes hun kansje waar genomen:

zij kochten voor de helft van de prijs,
van alles, brood, drekstuiten, bier en ijs.
Je zou toch zeggen, als Geullenaar met fatsoen,
hadden jullie dat niet eerder kunnen doen?
Dan was Geuls warenwinkel wellicht niet gesloten,
ja, hadden de vaste klanten hun neus niet zo gestoten.

Een klein beetje was wat je nog kreeg,
de schappen waren meer dan leeg.
Nee, dan Albert, Lidl, Aldi en De Boer,
die draaiden ons een mooie loer,
ook het hulppostkantoor
ging met de super plots teloor.

Bij alle andere middenstandsvrinden,
blijkt intussen geen animo te vinden,
voor het wegen en beplakken,
van post in zakken en in bakken.
Wat zouden zij zich nou toch wensen,
die wat oudere of niet mobiele mensen,
misschien een postzegelautomaat,
in een warm lokaal en niet op straat ?

Geen champagne of kaviaar,
Wel de dagelijkse waar !!
’t Is voor John en consorten vreselijk erg,
Ook voor die van de Maas, van onder en boven de berg,
’t is miljaar eeuwig zunde,
we moeten nou naar Meerssen of naar Bunde.

De jonge vethouder dan,
heeft die, samen met de börger, een plan ?
Een servieswinkel onderzoeken,
verkoopt die ook peper en andere koeken ?
Ocharm, wat helpt toch dat zeuren,
waarom nog langer treuren,
staan zij niet steeds paraat,
ons meisje en de jongens in de raad ?

De koolrapen zijn intussen danig gaar,
Geuls leefbaarheid loopt gevaar
De Noonk zegt: met inzicht en ietsje meer beleid
Had iedereen dat kunnen zien, en ruim op tijd.
Ja, daar liggen onze taken,
Geulle, let op je zaken ……!
Dus: Lees steeds Piekes brieven,
en blijf op de hoogte van ’s dorps grieven.

Tot slot, beste lezers: Adie,
Van jullie Piemelenhoekse Zwarte Pie !

Gäöl ’62 speelt: `t Testement

Van af mei 2003 is de toneelclub weer begonnen met de repetities van hun nieuwe productie. De leescommissie onder leiding van onze toneeldiva Rinie Thijssen had gekozen voor een oud boerenblijspel. Na maanden omzetten in het Geulse dialect werden de rollen verdeeld (altijd weer een verrassing).
We proberen iedereen die mee wil spelen ook een rol te geven. Tevens voor bijna iedereen een even gelijkwaardige rol.
Na ongeveer dertig repetities moet het stuk erin zitten. We proberen na de grote vakantie altijd met de opbouw van het decor te beginnen. Zo is het spelen wat gemakkelijker en vertrouwder.
Er wordt wat afgelachen tijdens het oefenen. Zeker als men wat attributen en kleding begint mee te brengen. Als laatste wordt het decor opgebouwd in de Harmoniezaal. De spanning voor de generale zit er dan al wel in.
Omdat er al maanden hard aan tekst en het bewegen op de bühne is gewerkt vallen de zenuwen best wel mee. Zeker voor de routiniers. Het is toch iedere keer weer afwachten wat het publiek er van vindt. Maar dat zit meestal wel snor.
Na vorig jaar het 40- jarig jubileum van onze club en van Rinie van de Spar te hebben gevierd was dit jaar Wilmy Mullers-Voncken
aan de beurt. Zij zet al 25 jaar de meest leuke types op de planken. Wilmy is een echt natuurtalent, waar we nog jaren veel plezier aan mogen beleven. Dit jaar was ook de vuurdoop voor Caspar van Peter van Caspar en Gaby van Margo van Jeanne van Jwap.
Deze twee speelden alsof ze al jaren op de planken hebben gestaan. Chapeau.
Wij hopen en eigenlijk weten we na tien uitverkochte zalen alleen al in Geulle, dat wij veel mensen een heerlijk avondje amateur- toneel hebben bezorgd.

Peter van Caspar

Politie varia

In de maand oktober werden de navolgende zaken geregistreerd voor de kern Geulle.

- In de nacht van 4 oktober werd een personenauto, merk Volkswagen, open-gebroken aan de Hulserstraat. Geluids-apparatuur werd weggenomen.
- Op 8 oktober zag de eigenaar van zijn personenauto twee onbekende mannen in zijn auto zitten. De mannen maakten dat zij wegkwamen. Gepoogd werd een spoor te volgen van deze onbekende mannen doch zonder resultaat. Uit de auto bleken later enkele goederen te zijn gestolen.
- Tussen 10 oktober en 12 oktober werd ingebroken bij het tenniscomplex aan de Kleivelderweg. Geluidsapparatuur en bouw-materiaal werd weggenomen.
- Op 15 oktober reed een onbekende bestuurder van een vrachtauto tegen een lichtmast aan het Kerkplein. Vervolgens reed de bestuurder door. Een onderzoek naar deze bestuurder werd opgestart.
- Op 21 oktober vond in de Hulserstraat een diefstal van een personenauto, merk Opel Corsa, plaats. De auto werd op 29 oktober weer teruggevonden in de gemeente Stein.
- Snelheidscontroles.
Reeds geruime tijd ontvang ik van buurtbewoners klachten over te hoge snelheden van auto's in de straten van Geulle. Middels de lasergun werden op de locatie Hulserstraat/Oostbroek op 7 oktober, 10 oktober en 15 oktober een snelheidscontrole uitgevoerd. De hoogst gemeten snelheid bedroeg 74 kilometer per uur.
- Op 5 november werd door het verkeershandhavingsteam een radarcontrole uitgevoerd in de Hulserstraat. Totaal passeerden 550 auto's de radar waarbij 134 bestuurders te hard reden. De hoogste snelheid bedroeg 96 kilometer per uur.
Tussen 07.30 uur en 09.30 uur werd gecontroleerd.
De overtreders zullen binnenkort een acceptgirokaart ontvangen met het boetebedrag erop vermeld. Gezien de grote hoeveelheid overtreders en de hoge snelheid zal deze controle binnenkort wederom worden herhaald.

Hub Schoenmakers
wijkagent Geulle
tel 0900 - 8844

Geulle 50 jaar geleden
November 1953……

- op 22 november overleed de heer J.H.L. Thijssen in het ziekenhuis St.Annadal te Maastricht. In de heer Thijssen verliest Geulle een goed en vooruit strevend persoon. Zijn vooruitziende blik en doorzettingsvermogen, zijn gemoedelijke omgang, zijn liefde en belangstelling voor de evenmens, kortom al zijn goede hoedanigheden wist hij in de praktijk te brengen. In “zijn” fanfare St.Martinus vormde hij op deze wijze een geest van kameraadschap onder de leden.
Als lid van de gemeenteraad vanaf 1932 en in zijn functie van wethouder gedurende de periodes van 1935-1939 en 1945-1953 heeft hij de gemeenschap gediend. Door zijn gezond oordeel en zijn weloverwogen woord heeft hij veel bij gedragen tot het nemen van vele en belangrijke besluiten in de colleges van de Raad en B. en W.

- Gemeenteraad: voor de vervulling van de vacature ontstaan door het overlijden van het lid J.H.L.Thijssen, komt in aanmerking de Heer M.Kengen te Westbroek.

- Rectoraatskerk: Zondag 8 november werd in het rectoraat Waalsen de eerste steen gelegd voor de nieuw te bouwen kerk toegewijd aan het Onbevlekte Hart van Maria. Na de inzegening van de plaats waar het koor komt konden de aanwezigen door een klop op de eerste steen een bijdrage offeren. De opbrengst hiervan was fl. 1.200,00. In de steen zal een oorkonde gemetseld worden met de tekst:
"In het jaar onzes Heren 1953 d.d. 8 november; Onder het Pontificaat van Paus Pius X11; onder het Episcopaat van Mgr Dr.G.Lemmens; Toen de Hoogeerw. Heer H.Steegmans deken was te Meerssen, de Weleerwaarde Heer H.Thijssen rector te Waalse, het kerkbestuur gevormd werd door de heren Jos Kengen, Jan Kerckhoffs, Jan Dekkers en Ger Stevens;
Toen de Edelachtbare heer W.Janssen burgemeester was te Ulestraten, de Edelachtbare Heer Jonkheer van Aefferden burgemeester was van Geulle en de heren Ramakers,van Hinsberg, Muytjens en Sassen wethouders waren werd deze kerk ter ere van het Onbevlekt Hart van Maria, ontworpen door architect St. Dings te Beek en uitgevoerd door de firma Coppes aannemers te Maastricht deze steen gezegend en geplaatst door de Hoogeerwaarde Heer H.Steegmans, Deken te Meerssen.
"
Deze oorkonde bevatte ruim 160 handtekeningen.

- Uitbreidingsplan Snijdersberg. Het uitbreidingsplan, vastgesteld bij raadsbesluit van 24 april 1953 is thans goedgekeurd door Gedeputeerde Staten van Limburg d.d. 2 november 1953.

Hein Peters

Goud in de Luipertstraat.

Op 7 november j.l.. was het 50 jaar geleden dat Jan Zwakenberg en Dea Evers in het huwelijksbootje het ruime sop kozen. Jan werd geboren in Limmel in een gezin met zeven kinderen.
Hij begon zijn werkloopbaan als timmerman bij bouwbedrijf V.d.Hoff in Maastricht. Hier leerde Jan al vele mensen uit Geulle kennen zoals Giel Bollen, Sjang Lemmens en Sjo Kerckhoffs. Jan vervolgde zijn carrière als leraar timmeren op de lts van Huize st. Jozef in Cadier en Keer. Na hier gedurende 12 jaar met veel plezier gewerkt te hebben vertrok hij naar de lts in Schaesberg. Ook les geven aan de leraren opleiding op de hts in Heerlen deed hij met veel plezier. Helaas moest Jan hier mee stoppen nadat hij in 1983 een hartinfarct kreeg.
Dea werd geboren in Amby. Nadat ze naar eigen zeggen eerst de “spinazie-academie” (= huishoudschool) had gedaan is Dea gaan werken in een winkel. Later is ze gaan dienen bij mensen thuis. Op 2 februari 1947 sloeg de vlam tussen Dea en Jan over. Jan was op “kolenverlof” van dienst. Jan was gelegerd in Gilze-Rijen. Samen waren ze aan het schaatsen op de voormalige wielerbaan van Limmel. Hun prille liefde werd al vroeg op de proef gesteld. Jan moest namelijk in februari 1948 als bruggenbouwer bij de genie naar voormalig Nederlands-Indië. Hier verbleef Jan tot mei 1950.
Op 7 november 1953 was het dan de grote dag in Huize Zwakenberg-Evers, er werd getrouwd. Jan en Dea gingen na hun trouwen in Limmel wonen. Hier werden ook hun drie zonen Herman, Jos en Frans geboren. Frans was 14 dagen oud toen familie Zwakenberg in ons Geulle kwam wonen.
Dea heeft vele hobby’s. Vroeger was toneelspelen haar grote liefde. Ze heeft zelfs prijzen gewonnen als beste actrice. Nu zijn koken, bakken, handwerken en de tuin haar voornaamste bezigheden.
Stil zitten is iets wat aan Jan ook niet besteed is. Evenals Dea speelde Jan vroeger graag toneel. Ook speelde hij bariton in de “fanfaar” van Limmel. Fotografie en schilderen vulden verder zijn spaarzame vrije uren. Momenteel zijn wijn maken, puzzelen en zingen in het Gäöls Mannenkoor zijn hobby’s.
Op 7 november werd er samen met hun kinderen en hun zes kleinkinderen een groots feest gevierd in ’t Heukske.
Wij van de Sjakel en van het bestuur van de Heemkundevereniging, wensen de familie Zwakenberg nog vele gelukkige jaren samen in ons liefelijke Geulle.

Maurice Wouters.


 
Copyright © 1999-2016. 'Groeten uit Geulle' is een uitgave van de Heemkundevereniging Gäöl.